Hüseyin Hilmi Arslan

Bu yazıda bayramdan bahsedeceğim, umarım. “Umarım” diyorum çünkü “bayram” gibi bol çağrışımlı bir kavramı anlatmaya başladığınızda bu kavramın kelime anlamından başlayıp, eski ve yeni bayramlara, çocukluğumuzun bayramlarından çocuklarımızın bayramlarına, bayramların bireyler üzerindeki diriltici etkisinden bir toplumu ayakta tutan onarıcı gücüne, daha nelerden nelere atlamak ve bunları belli bir üslup ve ahenkle verebilmek haliyle çaba istiyor. Aslına bakarsanız bir bayram gününde eski bayramların tatlı hatıralarının izlerini dimağında hâlâ taşıyan, her bayram olduğu gibi bu bayramda da ruhu çocuksu bir neşe hisseden siz sevgili okurlarıma uzun uzadıya bayramın diyalektiğini yapmak oldukça gereksiz. Elbette yaşamak yazmaktan mühimdir.   Peki, ne yapmalı o zaman; yapmayı planladığı ziyaretleri tamamlamış, köydeki dededen kalma evinin balkonuna oturmuş ve bilgisayarı kucağına almış bir yazar olarak? Demlenen çayı içmemek gibi bir şey olur değil mi? Çayım yok ama olsun, iki satı...

RAMAZAN GÜNLÜKLERİ-1 KUTLU MİSAFİR Kutlu bir aydır ki geldi dayandı kapımıza, kapımızı çalıyor misafirimiz. Ne güzel geldi, iyi ki geldi, hoş geldi; safa, huzur, saadet getirdi. Bizi arındırmaya, aklamaya geldi. Kulluğumuzu, hiçliğimizi; hiçliğimiz içindeki kıymetimizi hatırlatmaya geldi. Bizi eğitmeye, adam etmeye, insan kılmaya geldi. Peki gelmeyeydi, yılın hangi ayında ya da hangi gününde biz sadık bir asker misali emri ilahiyi bekleyecektik. Kalbimiz ne zaman yumuşayacak, hangi zaman adeta melekleşecektik. Hangi zaman açın açıktakinin halini bu kadar yakın hissedecektik. Hangi zaman elimiz cebimize gidecek de ötekini düşünecektik. Hangi zaman heyecanla sofralar kurup da ardından aslında her gün duyduğumuz ama işitmediğimiz o huzur çağrısını yüreğimiz pır pır ederek bekleyecektik. Bir yudum suyun, bir lokma ekmeğin kadrini kıymetini tüm vücudumuzla nasıl içten hissedecektik. Ya gelmeyeydi, iftar saatlerine yakın esen huzur meltemiyle dolup gözümüzden iki damla yaş da gel...