Yıl 1999, lise ikinci sınıftaydım. O yıllar küçük bir ilçede çalışıyor babam. Okuldan sonra bizim için gidecek başka bir yer olmadığından sık sık babamın iş yerine gider orada zaman geçirirdim. Yine böyle bir gidişimde babamı elindeki bir dergiyi incelerken buldum. Derginin kapağında kadim bir pencereden görünen ufuktaki tepe üzerinde bulutlar içinde tek minareli bir camii ve ötesinde yine bulutlar adeta sonsuzluğa bir deniz gibi uzanıyordu. Semerkand’ın ilk sayısından bahsediyorum. Dergimizin ilk çiçeği. Mutluydu babam, sanki uzaklardaki bir dostundan mektup almış gibiydi. Sıkıntılı yıllardı. Adına postmodern darbe denilen, etkisinin bin yıl süreceği iddia edilen bir darbenin olanca ağırlığı vardı babamın üzerinde. Tüm böyle boş iddialara yüzlerce yıllık irfan geleneğinin vakarıyla “her dem yeniden doğarız bizden kim usanası” der gibiydi Semerkand’ın ilk sayısı. Dergi o yıllar posta ile geliyordu, postanın durumu ise malum. Bekle ha bekle. Derginin gelişini beklemek bir ya...
Şehre Kopuk Gülüşler, Geç Kalıyoruz Biraz Yavaşla